o cortelho dos ruxe

Coa mesma acórdome da última vez que falei con el por teléfono fai medio ano máis ou menos. Aquel día, naquela conversa, cando lle preguntei que tal estaba, contestoume coma sempre co seu humor acedo e retranqueiro do que sempre facía bandeira e co que eludía calquera sensación de semellar falar en serio. “Estoy y eso ya es mucho” creo que foi o resumo de vinte minutos de teléfono.

Coñecémolo gravando “a terra dos comentos” e despois daquelo virían máis colaboracións, a producción dalgunha canción e tamén a súa participación tocando nalgúns concertos nosos.

Moitas horas de rock e tamén moitas conversas e amizade compartidas con el.

Acórdome que sempre nos dicía que ruxe lle parecía un grupo coma os de antes. Non sei moi ben que carallo quería decir con iso pero saído da súa boca sempre me pareceu algo do que estar orgullosos. Lobicán era a canción nosa que máis lle prestaba.

Cantas cousas aprendemos del e cantas veces se nos achegan á memoria moitas das súas conclusións rockeiras.

Canto imos botar de menos aquel “niño a ver si por fin aprendemos algo”.

Dentro dunhas semanas temos unha actuación en Madrid e coma sempre isa sería outra boa ocasión para falar con el e darlle o noso último disco para que acabara xiscado polo seu coche.

Somentes nos queda darlle as grazas e poder disfrutar da súa lembranza e da sorte de ter cadrado con el, aprender del e compartir momentos inesquecibles.

Botarémoste de menos maestro e que saibas que algo noso tamén se vai contigo.

O rock and roll está de loito.

Foise o Maestro, vaia putada. Canta tristeza.

Imos para 17 anos de ruxe-ruxe e detrás quedan feixes de concertos, de noites, de cancións, de gravacións e mil liadas máis.

Fixémolo todo co máximo respeto pola nosa maneira de entender o mundo e deixámonos media vida coa teima de ser honestos e dalo absolutamente todo en cada situación na que nos vemos. Fixemos concertos bos, algún moi bo e tamén moitos malísimos. Desafinamos e trabucámonos, saltamos e suamos, disfrutamos cada nota como se fose a última en centos de ocasións e sendo fodidamente egoístas en mans do noso disfrute. … Pero a nosa sorte sempre estivo nas vosas mans. Sempre estivestes aí. Sempre estades aí. Un día sodes máis, outros menos pero sempre sodes xeneros@s a esgalla con nós.

Os anos pasan e o que nos queda finalmente na lembranza despois de cada “xira” sempre é o mesmo: o cariño que sempre nos mostrades, o ben que nos tratades e o xeneros@s que sodes con nós.

Este verán remata para nós e de novo o que levamos destos concertos é o voso ruxe-ruxe berrando o noso nome. As vosas caras, a vosa xenerosidade, as vosas palabras e toda a enerxía que nos destes en cada festival, en cada festa e en cada concerto.

Ó longo do inverno faremos algúns (serán poucos ) concertos en salas, os necesarios para cargarnos da vosa enerxía e a partir de onte comezamos un novo proxecto discográfico que nos terá entretidos un bo feixe de meses. Cancións novas coas que raiarnos a cachola e que serán para nós como a roda dun hámster ou o diván dun psiquiatra. Xa veremos en que forma e cando vos poderemos ir ensinando cousas.

Continuaremos informando dende o cortello

Simplemente darvos as GRAZAS SENTIDAS e XIGANTES por aturarnos e levarnos polo aire nestos últimos case 17 anos

Tamén á xente que nos contratou, que nos tratou tan ben, que foron tan hospitalarios … e que son os mecenas da nosa música, das nosas cancións e dos nosos discos … grzs sentidas ¡!!

… e aquí vos deixamos a primeira foto oficial da nova formación …

Somentes decirvos que Carlos xa levaba uns anos traballando con nós noutras tarefas dentro do grupo e que estamos encantados, felices e alucinados coa súa incorporación na banda e cos resultados musicais acadados …

… e tamén avisarvos de que despois dunhas semanas de ensaios arreo xa estamos preparados para o rock and roll e xa veredes e escoitaredes como boura e como fai soar ó grupo.

Pois nada máis … desexarlle a Carlos noites a esgalla de disfrute e rock and roll … e a tod@s vos decirvos que en nada poñeremos por aquí as vindeiras datas de concertos onde agardamos vervos a tod@s !!

Torroncho deixa de tocar en ruxe-ruxe despois de 5 anos e dun bo feixazo de concertos, de horas de ensaio, de gravacións, de viaxes, de lembranzas inesquecibles e de moita vida compartida.

Estamos tristes por deixar de tocar cun compañeiro de grupo excepcional e que sempre estivo absoluta e decididamente comprometido e empurrando do grupo de maneira exemplar e cunha paixón que sempre nos contaxiou. Deixanos un compañeiro dos bos e xenerosos e sentimos a obriga de facervos saber a tod@s que foi un privilexio e unha honra ben grande poder compartir tanta música, tanta amizade e tantas vivencias cun irmán, amigo, músico e persoa auténtica e excepcional.

Pero tamén estamos moi felices por el, polo seu futuro e por velo tan ilusionado cos novos retos que se lle presentan a nivel musical e laboral e sabendo con toda certeza que os nosos camiños continuarán tan próximos como desexamos.

Así que botamos un forte “ADIANTE” por Torroncho, desexámoslle toda a sorte do mundo e decímoslle que teña ben claro que continuaremos obrigándolle a pasar polo ensaio sempre que poida para continuar compartindo vida con él e para que continúe, doutro xeito, formando parte activa e importante neste proxecto e nesta familia.

… moita sorte e moita forza irmán !!! e que ogallá todos os soños se che cumpran e sexas todo o feliz que te mereces !!! SEMPRE TORRONCHO !!!!

…..

E por outra banda tamén temos que comentarvos que ruxe-ruxe continuamos camiñando e xa estamos traballando arreo dende fai un tempo cun novo baixista e que estamos moi contentos co sólido que está soando o grupo e xa devecendo e con moitas ganas de sair a papar escenarios polo mundo nesta nova etapa que comeza.

En vindeiras datas presentarémosvos ó novo compoñente de ruxe-ruxe que abofé nos traerá grandes noites e grandes momentos e tamén aproveitamos para decirvos que xa estamos dándolle voltas a novas cancións e coa idea de comezar a traballar nun novo e ilusionante proxecto discográfico ó remate do verán.

… pero antes teremos que vernos as caras nos festis que se aveciñan … ou non ?? ¡!!

De novo pasaremos a noite de San Xoán baixo o ceo de Ourense e compartindo música coa xente de Ou …

Ademáis o concerto forma parte do programa de actividades organizado pola Asociación Cultural Auriense con motivo da celebración do Campionato de Futbolín Cidade de Ourense, que se vai celebrar tamén o día 23 de xuño, a partir das once da mañá, nos Xardíns do Padre Feijóo.

… que máis se pode pedir? … Ourense, Futbolín e rock and roll

No noso caso son 16 anos de leria con isto de ruxe-ruxe. 16 anos que deron e dan para moito pero que visto dende a perspectiva do paso do tempo saben a pouco. “O tempo pasa e é que o tempo non para” e o fodido final achégase inquebrantable e irremediablemente pola liña do horizonte coas fauces abertas e doente de fame.

Que non sexa hoxe nin mañán ou que non sexa nen sequera na próxima década pero o final cada vez está máis preto e iso, meus amighiños e miñas amighiñas, e tan real como doloroso e implacable.

E tampouco se trata agora de facer sangue e poñernos dramáticos coa historia de que a vida son catro días e dous (no mellor dos casos) xa van aló. Non se trata de andar tocando o carallo pensando que as augas soben e xa dan polo pescozo ou que as canas comezan a dominar brutalmente o aspecto das nosas barbas. Non imos vellos carallo e aínda queda corda se o demo e os deuses dos mares e das terras nos otorgan o seu permiso.

Asi que, por Tutatis!, decir que hoxe erguémonos co ánimo de sempre, un pouco máis vellos pero con ghanas de gherra a cachón.

E que non se acabe o mundo joder!!. Que a puta da crise deixe de meter medo. Que @s políc@s, os xuíces, os banqueiros e tod@s as pantasmas do fodido sistema baixen a mirada e miren que abaixo hai vida e humanidade …

Por pedir que non quede …

… e tamén, e a poder ser, que a música non morra nunca, que os vellos punks continúen a alumearnos o camiño e que os reloxos continúen a perder nas súas putas horas cada vez que entramos no local de ensaio.